साहित्य

नियात्राकार तथा समीक्षा लेखनीमा सक्रिय प्रदीप सापकोटाको यसअघि यात्राका इन्द्रेणी रंग (नियात्रासङग्रह) र मनको वारपार (मुक्तकासङग्रह) प्रकाशित भैसकेका छन् ।

तर मैले लामो समयसम्म नाटकको ‘इन्जोय’ गर्न सकिरहेको थिइनँ । एउटा त भाषा र ज्ञानगत कारण थियो । नाटकमा प्रयोग भएका धेरै किसिमका ‘ह्युमर’ अथवा कतिपय सामाजिक सांस्कृतिक एवम् इतिहासगत् सन्दर्भहरू समझमा नआउने एउटा समस्या थियो

प्रकृति हननको निम्ति प्राइबेट-प्रोजेक्ट र सरकारी प्रोजेक्टमाथि तङसिङ प्रतिरोधात्मक काव्यिक प्रोजेक्ट हो। एकप्रकारको विचारलेखन र निचोडतामा कृतिलेखनको प्रविष्टि पनि।

अगाडि दौडन नसकेको पछाडि पनि सर्न नजानेको गियर फसेको गाडीजस्तो कस्तो-कस्तो मेरै देशजस्तो ।

अब कुनै गीत गाउने छैन कविता लेख्ने छैन न त तिम्रो नाममा शरणार्थी नै हुनेछु ।

थाहा छैन कस्तो हुन्छ बलात्कारको पीडा ? तर पनि, म आफैं बलात्कृत भए झैं लाग्छ ।

यतिबेला बन्द कोठामा मेरा‌ लागि लोग्नेमान्छे, लोग्ने मान्छे हुन्थेनन्। मासुको चोक्टा लुछिरहेका गिद्धजस्ता हुन्थे। सुरु सुरुमा मलाई याद छ, म प्रतिकार गर्न सक्दिनँ थिएँ। मलाई पैसा चाहिएको थियो।

सूचीमा कवि देवव्रतको कवितासङ्ग्रह ‘अश्वत्थामाको निधारबाट बागमती बग्छ’, मिथोचको ‘आगोको पिदार’, गगन योक्पाङ्देनको ‘केवाफुङको गीत’, सुशीला खड्का ‘हसिना’को ‘पहिरोभित्रको घाम’ तथा प्रकाश रम्घालीको ‘साँझको सङ्गत’ रहेका छन् ।

उपन्यास 'सेतो सिउँदो' यसअघि पखालिएको सिउँदोको नाममा २०४९ सालमा प्रकाशन भएको थियो ।

यसका मुख्य पात्रहरू चाँदनी र सार्थक हुन् । चाँदनीको काका र सार्थकको हाकिम माया भिलेन हुन्।